Κρήτη | 01.10.2014

Το πείσμα και η "δίψα" για μάθηση των ηλικιωμένων του Πτωχοκομείου Ηρακλείου, συγκινούν...

Της Ελένης Βακεθιανάκη

Ποιος είπε ότι η δίψα για μάθηση έχει ηλικία; Ότι η αναζήτηση της γνώσης έχει ημερομηνία λήξης; Ότι με την πάροδο των χρόνων δεν υπάρχει περιθώριο για στόχους που θα έπρεπε να είχαν κατακτηθεί προ πολλού;

Θαυμαστό παράδειγμα ότι τα όρια υπάρχουν μόνο στο μυαλό μας, δίνουν 11 τρόφιμοι του Πτωχοκομείου Ηρακλείου των Ιδρυμάτων Καλοκαιρινού οι οποίοι, σε ηλικίες 63 έως 92 ετών, δεν δίστασαν να γίνουν και πάλι μαθητές, επιτυγχάνοντας ότι δεν κατάφεραν ως παιδιά: Να αποκτήσουν Απολυτήριο Δημοτικού.

Όπως εξηγεί η κοινωνική λειτουργός του Πτωχοκομείου Κατερίνα Ανδρεάτου «δημιουργήσαμε μία Ομάδα ενίσχυσης μνήμης όπου διαπιστώσαμε ότι πολλοί γέροντες είχαν καημό να πάρουν το Απολυτήριο. Θελήσαμε να τους ενθαρρύνουμε και να αναπτύξουμε την αυτοεκτίμησή τους με τη μάθηση. Διδάχτηκαν και έδωσαν εξετάσεις μέσω της Δ/νσης Α/θμιας Εκπ/σης στο Ανωγιανό Σχολείο, πριν δύο χρόνια. Ήταν όλοι επιτυχόντες και πανευτυχείς. Στόχος μας είναι να ενεργοποιούμε τους γέροντες» συνεχίζει η κα. Ανδρεάτου «και το κίνητρό τους είναι να περνάνε καλά.  Έτσι στο Πτωχοκομείο λειτουργούν διάφορες Ομάδες με τη συμμετοχή αρκετών εθελοντών που μας συνδράμουν ώστε οι ηλικιωμένοι να παίρνουν μηνύματα όπως για την δια βίου μάθηση, το νόημα της ζωής, την βελτίωση της συναισθηματικής τους κατάστασης, τη μείωση της κατάθλιψης, κ.α». Ας σημειωθεί ότι οι τρόφιμοι του Πτωχοκομείου έρχονται σε επαφή και με την σύγχρονη τεχνολογία για την οποία αρχικά εμφανίστηκαν μάλλον δύσπιστοι.

Οι πιο καλοί οι μαθητές…

Ακούγοντας τις ιστορίες αυτών των γερόντων, ζωντανεύουν μπροστά σου άλλες εποχές, η ταλαιπωρία μιας χώρας, τα βάσανα των ανθρώπων της και ποια αξία είχαν τα «γράμματα» μπροστά στον αγώνα για επιβίωση.

Ο κ. Παντελής Τσαγκαρουλάκης, 66 ετών, από το Καστέλι Μεσσαράς πήγε μέχρι την Γ’ τάξη. «Ο πατέρας μου με έστελνε στα πρόβατα και έτσι δεν μπόρεσα να τελειώσω το Δημοτικό. Τα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα. Εδώ μου είπαν να με γράψουν να πάρω το Απολυτήριο και έτσι συμμετείχα. Δεν μου χρειάζεται άμεσα αλλά ποτέ δεν ξέρεις» συμπληρώνει.

Από το Δραπέτι Μονοφατσίου, ο 66χρονος Εμμανουήλ Καλογεράκης άρχισε και αυτός το Δημοτικό αλλά… «ήταν τα χωράφια, οι δουλειές, δεν υπήρχαν περιθώρια. Εδώ στο Πτωχοκομείο μπήκα στις Ομάδες που υπάρχουν και αποφάσισα να πάρω το Απολυτήριο».

Ενενήντα τεσσάρων ετών σήμερα η κα. Ειρήνη Μαυρογιαννάκη, από τις Γωνιές Μαλεβυζίου, πήγε στο Δημοτικό Σχολείο ένα-δυο χρόνια. «Μετά» όπως μας αφηγείται «με πήρε ο μπαμπάς μου, που είχε δυο κατσίκες, να τις προσέχω. Τότε δεν υπήρχε καιρός για σχολείο, υπήρχε πείνα. Εγώ κρατούσα κι ένα τσουραδάκι να μαζεύω χορταράκια να τα πηγαίνω στη μάνα μου να μου τα ψήσει. Άλλη εποχή, πολύ δυσκολία».

Μια εβδομάδα πήγε στο σχολείο ο κ. Νίκος Φουντουλάκης 78 ετών, από το Αμάρι Ρεθύμνου, οπότε και  η «σταδιοδρομία» του ως μαθητή έληξε πρόωρα και άδοξα. «Όλοι στην τάξη  κάναμε μια μέρα μια αταξάδα και μας έδειρε ο δάσκαλος καλά καλά. Εγώ φοβήθηκα και δεν ξαναπήγα. Έτσι δεν έμαθα τίποτα γράμματα. Δούλεψα αγρότης, ήτανε κακές εποχές. Ήθελα όμως να τελειώσω το σχολείο γιατί τα εγγονάκια μου μού λένε «παππού έχω χαρτί». Εγώ δεν έχω γι’ αυτό και μπήκα στην Ομάδα και είπα ότι θα καθίσω όπως και να ΄χει να μάθω».

Σήμερα, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, οι γέροντες αυτοί, παρά τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζουν και τα δύσκολα βιώματα, δίνουν αναμφισβήτητα μαθήματα ζωής και με ένα χαμόγελό τους μας δείχνουν ότι δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε μπροστά στις δυσκολίες. Αυτοί οι συνοδοιπόροι του Χρόνου, ξέρουν καλύτερα…

Newsroom

Όλες οι ειδήσεις

Διαβάζονται τώρα