Δημήτρης Καρυωτάκης

Απόψεις | 29.08.2014

...στον Κουράκη πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να κατανοήσει την σκληρή πραγματικότητα;

του Δημήτρη Καρυωτάκη

Η Δευτέρα 1η Σεπτεμβρίου θα είναι ασφαλώς μια δύσκολη μέρα για το Γιάννη Κουράκη. Το καθημερινό πρόγραμμα δεν θα πιέζει φορτικά, τα ραντεβού δεν θα στοιβάζονται στο ημερολόγιο, ο οδηγός ημέρας δεν θα περιμένει με αγωνία να τον μεταφέρει κάπου, στο δημαρχείο, στο αεροδρόμιο, σε κάποια σύσκεψη ή συνάντηση και η μέρα θα είναι όπως και των υπόλοιπων θνητών, θυμίζοντας περισσότερο την αμηχανία του συνταξιούχου την πρώτη μέρα που δεν πάει στη δουλειά του. Για πρώτη φορά ο Γιάννης Κουράκης θα ξυπνάει και δεν θα βάζει βιαστικά το κοστούμι του θεσμικού, που για χρόνια ήταν ένα με το πετσί του, σάρκα από τη σάρκα του. Από πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, στη συνέχεια βουλευτής και υφυπουργός Αθλητισμού, κατόπιν Δήμαρχος Ηρακλείου για μια 12ετία, ήταν ένας άνθρωπος υπερδραστήριος, που με τις αποφάσεις, τις σκέψεις και τις κινήσεις του, επηρέαζε έναν ευρύ κύκλο ανθρώπων και άλλαζε τον ρου της ιστορίας, τόσο στο δικό του μικρόκοσμο όσο και σε επίπεδο της τοπικής μας κοινωνίας.

Αυτό αλλάζει άρδην από τη Δευτέρα κι είναι κάτι που κανείς μας, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κινούμαστε στη Δημόσια Σφαίρα δεν μπορούμε εύκολα να συνειδητοποιήσουμε! Πολύ δε περισσότερο εκείνος, που με τις κινήσεις και τη συμπεριφορά του των τελευταίων ημερών, δείχνει να ζει μια εικονική πραγματικότητα, προσπαθώντας να αποδείξει (άραγε σε ποιους; εκείνους που με εκκωφαντικό τρόπο του ζήτησαν να μη συνεχίσει να παράγει ό,τι παρήγαγε;) πως εξακολουθεί να  "είναι παρών στην πρώτη γραμμή" για τους πολίτες και τις ανάγκες τους. Μα εκεί ακριβώς είναι και το πρόβλημα, για το συμπαθή Γιάννη, η ανάγκη του να εξακολουθεί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, όταν εκείνη έχει σβήσει από μπροστά του! Και που (την ανάγκη σου να είσαι εκεί ακόμα και όταν το φιλοθεάμον κοινό σου δείχνει με τρόπο, ή χωρίς τρόπο την πόρτα) να μην μπορείς να τιθασεύσεις. Που είναι μια τίγρη που αν δεν την δαμάσεις γρήγορα θα βγει και θα σε κατασπαράξει, σαν το ομότιτλο τραγούδι των Χαϊνηδων! Που σε κάνει να ξεφεύγεις, να κινείσαι στα όρια της υπερβολής ή και του πολιτικά ανορθόδοξου. Να θες να εγκαινιάζεις αυλιδάκια και βιβλιοπωλεία ή κι ακόμα πόρτα στη Χανιόπορτα! Να οδηγείσαι στην άλλη άκρη και στο εντελώς ακατανόητο, να εγκαινιάζεις δηλαδή έργα και κατόπιν της ορκωμοσίας του διαδόχου σου, προκαλώντας σε φίλους και εχθρούς αμήχανα χαμόγελα και πικρόχολα σχόλια.

Στο θρυλικό Μαυρογιαλούρο του Κωνσταντάρα χρειάστηκε μια αδέξια παρατιμονιά της κινηματογραφικής του κόρης καθοδόν προς τον Πλατανιά για να κατανοήσει πως καμιά κορδέλα και κανένας εγκαινιασμός δεν βοηθά την πολιτική υστεροφημία σου...στον Κουράκη πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να κατανοήσει την σκληρή πραγματικότητα;

Newsroom

Όλες οι ειδήσεις

Διαβάζονται τώρα