Απόστολος Τζίφας

Απόψεις | 30.07.2013

...παντοδύναμος, λαμπερός και πάμπλουτος να παίζει με την «κυρίαρχη λαικϊστική ιδεολογία» των ημερών, ως εκπρόσωπος του «μέσου Έλληνα». Και όχι μόνο αυτός. Κι άλλοι πολλοί, και «ποιοτικοί» και «πνευματικοί» και «αναγνωρίσιμοι», όλοι «ασφαλείς στο χρήμα και στη δόξα», να δουλεύουν σε ψιλό γαζί την κακόμοιρη μάζα

του Απόστολου Τζίφα

Ζούμε στον αστερισμό των πανηγυριών, των συναυλιών  και του  λαϊκισμού. Σε όλη τη χώρα , αλλά και στην Κρήτη τα πανηγύρια καλά κρατούν. Ο κόσμος «το ρίχνει έξω» για να ξεχάσει τα προβλήματά του. Τα χωριά  σφίζουν από ζωή και οι πολιτιστικοί σύλλογοι στο καθήκον τους. Πώς θα πετύχουν να φέρουν τους καλύτερους λυράρηδες για να δείξουν το έργο τους. Ο κόσμος να χαρεί . Ακόμη και στα δέντρα αναρτώνται αφίσες για να διαλαλήσουν τα πανηγύρια.  Οι περιζήτητοι Ζωι- Λυγο- Σκου- Πυθ  κ.λπ. να κάνουν τις αρπαχτές τους. Τελευταία παρατηρείται το φαινόμενο οι «λαϊκοί» αυτοί καλλιτέχνες να κάνουν πολιτική για το κοινό τους.  Ένας από αυτούς είναι , ο  «λαϊκός ήρωας» Ρέμος , εμφανίζεται  στα καλοκαιρινά «λαϊκά σανατόρια» τύπου «Νάμμος», προκαλώντας ρίγη ικανοποίησης στο κοινό του. Επειδή αισθάνεται, όμως και ο «μέσος άνθρωπος», ιδιότητα που δεν απέβαλε ποτέ, πετάει και καμία πολιτική ατάκα, αποδεικνύοντας ότι συμμερίζεται τις αγωνίες του «καταπιεσμένου λαού»του.

Έτσι έγινε πριν λίγες μέρες, όταν καταφέρθηκε εναντίον της Μέρκελ και του Σόιμπλε. Ο Ρέμος είναι ένα από τα κλασικά δείγματα του λαϊκισμού.Ο πολιτιστικός λαϊκισμός είναι πολύ χειρότερος από τον πολιτικό και τον καταναλωτικό. Αυτός είναι που προετοιμάζει την ημιμάθεια του καταπιεσμένου ανθρώπου, για να πέσει πιο εύκολα στα δίχτυα της πολιτικής απάτης των κομμάτων. Πρώτα, εθίζονται τα ένστικτα στο μεσσιανισμό του Ρουβά, και του Ρέμου στο απόλυτο «τίποτα» της ευκολίας και μετά χαλαρώνουν στην «αγκαλιά» του κάθε πολιτικού, πιστού ακόλουθου και του ιδίου των κανόνων του life style. Πως εξηγείται όμως, η υπερβολική αυτή τάση της δικής μας «υποτροπής» σε όλα τα είδη του μεσσιανισμού και του λαϊκισμού;Ο φανατικότερος οπαδός του Ρέμου φαντασιώνεται το «δίκαιο» του σοβιέτ. Ζει ή θέλει ζει σαν Αμερικάνος και στο τέλος ψηφίζει Χρυσή Αυγή ή Καμένο ή ΣΥΡΙΖΑ για να τιμωρήσει αυτούς που απειλούν τη νιρβάνα του.

Σ΄αυτή τη διεστραμμένη ψυχοσύνθεση στηρίχθηκε η ανάπτυξη ολόκληρου του συστήματος μαζικής  κουλτούρας, κυρίως μετά το 1990, με την έλευση των ιδιωτικών καναλιών. Βρήκε πρόσφορο έδαφος το «σταριλίκι» να αναπτυχθεί και να διαμορφώσει το ξιπασμένο πρότυπο του νεοελληνικού «βλαχομπαρόκ». Ο  Ρέμος παντοδύναμος, λαμπερός και πάμπλουτος να παίζει με την «κυρίαρχη λαικϊστική ιδεολογία» των ημερών, ως εκπρόσωπος του «μέσου Έλληνα». Και όχι μόνο αυτός. Κι άλλοι πολλοί, και «ποιοτικοί» και «πνευματικοί» και «αναγνωρίσιμοι», όλοι «ασφαλείς στο χρήμα και στη δόξα», να δουλεύουν σε ψιλό γαζί την κακόμοιρη μάζα και να της πουλάνε «συμπόνια» και «προστασία». Νέοι «μεσσίες», τραγουδιστές, ποιητές, καθηγητές τύπου Βαρουχάκη κ.ά.   

  Τα πανηγύρια και οι  συναυλίες  τραβούν κόσμο. Θέλουμε, ωστόσο,  τη λαϊκότητα, το γνήσιο και αυθεντικό  πολιτισμό και τη συλλογικότητα. Από την Ικαρία,την Κοζάνη, τα Ανώγεια, τη Ζάκρο κ.λπ. ξεπηδάει η λαϊκή τέχνη, η λαϊκότητα, ο γνήσιος πολιτισμός. Αυτά τα χρειάζεται ο σύγχρονος αστικός πολιτισμός.  Τα τελευταία χρόνια έχουμε αλλοίωση αυτών των στοιχείων, επικράτηση κιτς εκδηλώσεων σε ρυθμό βλαχομπαρόκ. Και δεν έφταναν όλα αυτά , ώσπου εμφανίστηκαν οι διάφοροι Ρέμοι να «προστατεύουν» το «λαό» τους και να δοκιμάζουν τις ηγετικές τους ικανότητες ως πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων και αργότερα, αν κρίνουν πρόσφορο το έδαφος,  στη Βουλή.
                                                              

Newsroom

Όλες οι ειδήσεις

Διαβάζονται τώρα