Ανδρέας Πετρουλάκης

Απόψεις | 15.05.2013

δεν χρειαζόταν ειδική νομοθεσία για να μην καταλάβουν τα διόδια οι χρυσαυγίτες, να ανοίξουν την μπάρα και να τρομοκρατούν τους οδηγούς, όπως έκαναν το Πάσχα. Απλώς κανείς δεν φρόντισε να εφαρμόσει την ισχύουσα και να τους μπαγλαρώσει.

του Ανδρέα Πετρουλάκη

Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο (εθνικιστής) Πρόεδρος της Σερβίας, Τόμισλαβ Νίκολιτς, προ ημερών ζήτησε γονυπετής συγγνώμη από τους Βόσνιους Μουσουλμάνους, είμαι σίγουρος ότι ακόμα οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν πειστεί ότι στη Σρεμπρένιτσα έγιναν εγκλήματα εθνοκάθαρσης. Γιατί; Για τους δικούς μας λόγους. Ένα μείγμα παραδοσιακού αντιαμερικανισμού και αντιιμπεριαλισμού, ελληνοορθόδοξων εμμονών, πρωτοτύπων αναπόδεικτων γεωστρατηγικών θεωριών τύπου “μουσουλμανικών τόξων” και “Μεγάλης Αλβανίας”, με σημαντική ευθύνη των πολιτικών και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης στη χώρα μας, μας έκαναν να στρίβουμε το βλέμμα από τα εγκλήματα των Σέρβων και να εστιάζουμε μόνο στα βομβαρδιστικά της Δύσης.

Μην ξεχνούμε ότι την περίοδο εκείνη πολιτικοί αρχηγοί, βουλευτές, διαπρεπείς Έλληνες δικηγόροι, ποδοσφαιρικές ομάδες, έσπευσαν επιτόπου να συμπαρασταθούν στα θύματα των βομβών, αλλά την ίδια στιγμή δεν είχαν κανέναν καταγγελτικό λόγο για τους θύτες από την πλευρά των Σέρβων - αντίθετα, κάποιοι τότε συναντούσαν τους μετέπειτα κατηγορούμενους στο δικαστήριο της Χάγης. Από κοντά μερικοί από τους πιο προβεβλημένους έλληνες δημοσιογράφους που κάλυψαν τον πόλεμο, οι οποίοι την πρωτοφανή τους μονομέρεια βάφτισαν σεμνά παγκόσμιο μάθημα δημοσιογραφίας. Με τούτα και με κείνα η άποψη ότι δεν έγινε εθνοκάθαρση στην πρώην Γιουγκοσλαβία, αλλά μόνο πολεμικά γεγονότα, εδραιώθηκε στην κοινωνία μας.

Το γιατί, τώρα, μετά την αποκαλυπτική χειρονομία του Προέδρου της Σερβίας, δεν ξαναζεστάθηκε το θέμα στη χώρα μας, είναι μία ακόμα ελληνική ιδιαιτερότητα. Ο ελληνικός χρόνος ως φαίνεται είναι τηλεοπτικός, χωρίς ιστορικό βάθος και προοπτική και τα θέματα που μας απασχολούν σχεδόν πάντα έχουν επικαιρική σημασία. Απλώς δεν υπάρχει πια ενδιαφέρον για ένα παλιό θέμα, έστω κι αν η ζωή το φώτισε εκ των υστέρων με διαφορετικό τρόπο. Και αυτό όχι γιατί δεν υπάρχει διάθεση αυτοκριτικής. Άλλωστε είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από τους αρνητές της εθνοκάθαρσης θα είχαν έτοιμη κάποια εξήγηση για τη συμπεριφορά του Νίκολιτς του τύπου “εκβιάστηκε από τη Δύση”, απόψεις που είχαν ακουστεί και στις συλλήψεις Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς. Ο λόγος είναι ότι τώρα μας απασχολούν άλλα και αυτό το θέμα είναι ντεμοντέ. Το έχουμε δει χιλιάδες φορές μέχρι τώρα, σε γεγονότα που κάλυψαν αμέτρητες τηλεοπτικές ώρες και ο επίλογός τους γράφτηκε σε μονόστηλα.

Κι εγώ για άλλο λόγο θίγω το θέμα - ως αφορμή. Γιατί συνειδητοποιώ ότι αυτό που μέχρι τώρα θεωρείτο αυτονόητο στην κοινωνία μας, δηλαδή η ελευθερία να έχουμε διαφορετική ο καθένας αντίληψη για την ιστορία, την πολιτική και τις ιδέες, κινδυνεύει να ισχύει στο μέλλον υπό προϋποθέσεις. Το νομοσχέδιο του κ. Ρουπακιώτη για τον ρατσισμό, στην προφανή του στόχευση να καταστήσει παράνομη τη δημόσια αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος, συμπαρασύρει και ένα πλήθος άλλων ιστορικών γεγονότων ποινικοποιώντας την αντίθετη από την επίσημη άποψη. Και αυτό είναι λάθος.

Σύμφωνα με το παράδειγμα που ανέφερα αναλυτικά, καλώς ή κακώς οι περισσότεροι Έλληνες, άλλοι μετά λόγου γνώσεως και οι περισσότεροι ετερόφωτα και αταβιστικά, πιστεύουν ότι στη Βοσνία δεν έγινε εθνοκάθαρση. Από τη στιγμή λοιπόν που το Δικαστήριο της Χάγης αποφάνθηκε για το αντίθετο, οι συμπολίτες μας αυτοί, εφόσον διατυπώσουν την άποψή τους δημόσια, παρανομούν και διώκονται. Το ίδιο ασφαλώς θα συμβαίνει και για άλλες περιπτώσεις. Βλέπει κανείς (αν παραβλέψουμε την αναμφισβήτητη συρρίκνωση του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης) καμία ουσιαστική σκοπιμότητα να γίνει κάτι τέτοιο; Λίγα πράγματα έχουμε να μας διχάζουν ώστε να πρέπει να προσθέσουμε και την ποινικοποίηση της αντίληψής μας για τον κόσμο;

Η δικαιολογημένη σκοπιμότητα της στιγμής δεν πρέπει να μας παρασύρει να κάνουμε αβαρίες στις κατακτήσεις του πολιτισμού μας. Η αδήριτη σημερινή ανάγκη να αντιμετωπίσει η συντεταγμένη δημοκρατική πολιτεία το φασιστικό έκτρωμα δεν επιτρέπεται να μας οδηγεί σε νίκες του εναντίον της Δημοκρατίας, δηλαδή σε πράξεις αυτοπεριορισμού της. Η ισχύουσα νομοθεσία είναι αρκετή, εφόσον εφαρμόζεται ανυποχώρητα και συστηματικά. Ενδεχομένως να πρέπει να ληφθεί ειδική νομοθετική μέριμνα μόνο για τις φασιστικές συμπεριφορές στον χώρο του Κοινοβουλίου, και μέχρι εκεί. Για παράδειγμα, δεν χρειαζόταν ειδική νομοθεσία για να μην καταλάβουν τα διόδια οι χρυσαυγίτες, να ανοίξουν την μπάρα και να τρομοκρατούν τους οδηγούς, όπως έκαναν το Πάσχα. Απλώς κανείς δεν φρόντισε να εφαρμόσει την ισχύουσα και να τους μπαγλαρώσει. Το ίδιο έχει γίνει και σε πλείστες άλλες περιπτώσεις.

Τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε τον έδειξε ο κ. Καμίνης, όταν αρχικά απαγόρευσε τη διανομή τροφής μόνο σε Έλληνες στο Σύνταγμα και στη συνέχεια μήνυσε τον τραμπούκο που του επιτέθηκε. Οι φασίστες παρέλυσαν μόνο μπροστά στην ήρεμη εφαρμογή του νόμου.
protagon.gr

Newsroom

Όλες οι ειδήσεις

Διαβάζονται τώρα