Ελλάδα | 23.04.2015

Οι επιλογές του Γιώργου και οι επιλογές του Ανδρέα

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

Σήμερα κλείνουν 5 χρόνια από την αποφράδα ημέρα που ο τότε πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου επισκέφθηκε  το Καστελόριζο για να αναγγείλει ότι μας βάζει στο στόμα του ΔΝΤ. Όταν άκουσα ότι πηγαίνει στο Καστελόριζο, ήμουν σίγουρος ότι θα μιλούσε, επιτέλους, για την ΑΟΖ. Η απογοήτευση μου ήταν πολύ μεγάλη όταν κατάλαβα πόσο έξω είχα πέσει, αλλά ακόμα και τώρα, πέντε χρόνια αργότερα, και παρότι ρώτησα πολλούς, κανείς δεν είναι σε θέση να μου απαντήσει γιατί διάλεξε το Καστελόριζο.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν πολύ μικρός για να θυμάται τις καταπληκτικές διαλέξεις που έδινε ο πατέρας του στα μέλη του ΠΑΚ στα χρόνια της χούντας. Εγώ, όμως, ήμουν τυχερός και τις θυμάμαι.

Έφευγα από την Ουάσιγκτον και πήγαινα στο Τορόντο,  όπου μια φορά το μήνα ο Ανδρέας έδινε αυτές τις διαλέξεις  στο Πανεπιστημίο York, όπου δίδασκε στα χρόνια της δικτατορίας. Ήταν πάντα Σάββατο πρωί. Την πρώτη ώρα την περνούσαμε συζητώντας τις εξελίξεις στην Αθήνα και την δεύτερη ώρα, ο μεγάλος δάσκαλος ανέπτυσσε ένα θέμα , που αφορούσε εξελίξεις της παγκόσμιας οικονομίας όπως την παγκοσμιοποίηση, την κατανομή του εισοδήματος και πλούτου, το ρόλο της τότε ΕΟΚ, του Τρίτου Κόσμου, της Σοβιετικής Ένωσης, της Κίνας και των Διεθνών Οικονομικών Οργανισμών.

Έχουν περάσει πάνω από 40 χρόνια από τότε, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις αναλύσεις του ιδιαίτερα για το IMF, το ΔΝΤ όπως το γνωρίζουμε όλοι στην Ελλάδα σήμερα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου θεωρείτο ένας από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους εκείνης της εποχής. Κρίμα που ο γιός του δεν ήταν παρών στις διαλέξεις του, αλλά σίγουρα θα άκουσε αυτές τις σκέψεις, όταν ο πατέρας του έγινε πρωθυπουργός. Παραμένει ακόμα μυστήριο,  γιατί τον αγνόησε επιδεικτικά, χρόνια αργότερα, όταν έκανε εκείνη την μοιραία επίσκεψη του στο Καστελόριζο.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ανεξάρτητα εάν είχε δίκιο ή άδικο, είχε πείσει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού ότι το ΔΝΤ είναι ότι χειρότερο για την παγκόσμια οικονομία. Εάν ζούσε σήμερα ο Ανδρέας Παπανδρέου σίγουρα θα μας συμβούλευε να μη ζητήσουμε βοήθεια από το ΔΝΤ. Βέβαια, η πορεία του ΔΝΤ είναι πλέον γνωστή και δικαίωσε τις απόψεις του Ανδρέα γι’ αυτό τον διεθνή οργανισμό

Ελάχιστοι Έλληνες γνωρίζουν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε ηλικία 25 ετών ήταν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη διάσκεψη του Bretton Woods το 1944 που σχεδίασε την νέα αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας . Τότε τα 44 κράτη που έλαβαν μέρος σ’ αυτή τη Διάσκεψη συμφώνησαν, μεταξύ άλλων, στην ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Bretton Woods με τον αρχηγό της ελληνικής αντιπροσωπείας καθηγητή

Κυριάκο Βαρβαρέσο και τον καθηγητή Αθανάσιο Σμπαρούνη.

 

 

Για να επιστρέψουμε πάλι στο ΓΑΠ, πριν κατευθυνθεί στο Καστελόριζο, απευθύνθηκε στον Στρος Καν, χωρίς να γνωρίζει ότι το ΔΝΤ δάνειζε, μέχρι τότε, μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες και δεν εκτίμησε την αντίδραση της ΕΕ σχετικά με την απόφαση κράτους-μέλους της για προσφυγή στο ΔΝΤ. Εκ του αποτελέσματος φάνηκε μια ΕΕ να θέλει να τιμωρήσει τη χώρα, συνιστώντας της μάλιστα να αποταθεί στο ΔΝΤ.

Η ομιλία του στο Καστελόριζο στις 23 Απριλίου 2010 ήταν μια ομιλία «δημιουργικής ασάφειας» που θα την ζήλευε σήμερα ακόμα και ο Γιάνης Βαρουφάκης! Θα ήθελα εδώ να διευκρινίσω ότι αυτή δεν ήταν μια προδοτική ομιλία, όπως κάποιοι προσπαθούν να μας πιπιλίζουν το μυαλό και να προπαγανδίζουν. Απλώς ο ΓΑΠ νόμιζε ότι έτσι θα βοηθούσε την πατρίδα του. Πρέπει να ποινικοποιήσουμε τις απόψεις του γιατί δεν είχε, όπως έχω γράψει πολλές φορές, ίχνος DNA του μεγάλου πατέρα του; Τον μοναδικό προδότη που έχω υπόψη μου, στην μεταπολεμική Ελλάδα, δεν είναι άλλος από τον Ταξίαρχο Δημήτρη Ιωαννίδη που παρέδωσε το 40% της Κύπρου στους Τούρκους. Αυτό για το οποίο, σίγουρα, έχει ευθύνη είναι ότι θα έπρεπε να κάνει μια ειλικρινή αναφορά στον Ελληνικό λαό για τα λάθη των προηγούμενων κυβερνήσεων και αυτών του ΠΑΣΟΚ, και κυρίως τι έγινε στην 5ετή διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, και σε τι οικονομική κατάσταση παραδόθηκε η χώρα.

Όπως έγραψε πρόσφατα στο ΒΗΜΑ ο Νότης Παπαδόπουλος:

«Όταν μάλιστα το ξέρουν και οι πέτρες -στην Ελλάδα και την Ευρώπη- ότι η συγκεκριμένη πενταετία  είναι η χειρότερη δημοσιονομικά  περίοδος της μεταπολίτευσης : η κυβέρνηση Καραμανλή ανέλαβε το 2004 με κρατικό χρέος 183,2 δισεκατομμύρια ευρώ  δηλαδή ποσοστό 99,8 του ΑΕΠ (και έλλειμμα προϋπολογισμού 7,6%) για να παραδώσει τη χώρα το 2009 μετά από εκατοντάδες χιλιάδες διορισμούς και αμέριμνη διακυβέρνηση εποχής αστακομακαρονάδας  με χρέος 301 δισεκατομμύρια ευρώ ,δηλαδή 126 % του  ΑΕΠ (και έλλειμμα προϋπολογισμού 15,2 %).»

Πέρασαν πέντε χρόνια από την ημέρα του διαγγέλματος στο Καστελόριζο, αλλά ο Παπανδρέου ποτέ δεν παραδέχθηκε ότι εκείνο το απόγευμα, αγναντεύοντας την ΑΟΖ του νησιού που εποφθαλμιούν οι Τούρκοι, έκανε το μεγαλύτερο πολιτικό του λάθος. Έτσι, κάποια στιγμή αργότερα που του δόθηκε η  ευκαιρία να ζητήσει συγγνώμη, δεν το έπραξε. Όταν ήταν καλεσμένος στην εκπομπή της δημοσιογράφου Σοφίας Παπαϊωάννου στον Alpha «360 Μοίρες» και στην ερώτηση γιατί επέλεξε το Καστελόριζο εκείνη την ημέρα είπε:

«Το Καστελόριζο έχει ιδιαίτερη σημασία. Το Καστελόριζο για την Ελλάδα, για όλα αυτά που διαπραγματευόμαστε στην ευρύτερη περιοχή, για την ενέργεια, τις υφαλοκρηπίδες κλπ, έχει σημασία. Το ότι το Καστελόριζο αναδείχθηκε σε πρώτο πλάνο διεθνώς, θα έπρεπε να καταχειροκροτηθεί, κι όχι να ακούω κριτική.»

Δυσκολεύομαι να σχολιάσω αυτή τη δήλωση γιατί προσπαθώ να είμαι ευπρεπής, όπως ήταν και αυτός μέχρι την ημέρα που έβαλε τους μπράβους του να βρίζουν χυδαία στο Ζάππειο τον Βαγγέλη Βενιζέλο, όταν  γιορτάζονταν τα 40 χρόνια της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, στις 3 Σεπτεμβρίου 2014. Το μόνο που μπορώ να αναφέρω είναι η φράση του για τις υφαλοκρηπίδες (sic). Μα κανείς από τους κηπουρούς του δεν τον προειδοποίησε ότι η Ελλάδα έχει μόνο μια υφαλοκρηπίδα;

Λίγους μήνες από την επαίσχυντη εμφάνισή του στο Ζάππειο, έχοντας στο μυαλό του να εξαφανίσει το ιστορικό κίνημα που δημιούργησε ο πατέρας του, έκανε το μεγαλύτερό του ατόπημα δημιουργώντας ένα απόστημα στο πλευρό του ΠΑΣΟΚ, για να εξαφανίσει τον  πατέρα που τόσο αντιπαθούσε για δεκαετίες τώρα.

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

Η «Μεγάλη Ύφεση» (Great Recession ), όπως ονομάστηκε η σχεδόν οικονομική καταστροφή των Ηνωμένων Πολιτειών το 2008, αποσοβήθηκε από την τολμηρή παρέμβαση του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, όταν ήρθε στην εξουσία και έτσι η Αμερική απέφυγε το Κραχ του 1929 (Great Depression).  Εάν όμως οι ΗΠΑ ήταν ένα κράτος-μέλος της ΕΕ θα είχαν ολοσχερώς καταστραφεί, γιατί θα έπρεπε να ακολουθήσουν τις οδηγίες μιας άλλης τρόικας που  θα επέβαλε μια εντελώς διαφορετική οικονομική πολιτική απ’ αυτή που ακολούθησε η κυβέρνηση Ομπάμα.

Οι Αμερικανοί έκαναν τρία πράγματα που δεν θα μπορούσαν να κάνουν, εάν ανήκαν στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Τύπωσαν έναν αστρονομικό αριθμό δολαρίων, δανείστηκαν τρισεκατομμύρια και έκαναν μεγάλες δημόσιες δαπάνες, χωρίς να προκαλέσουν πληθωρισμό. Σήμερα η Αμερική έχει έναν πληθωρισμό της τάξης του 2% και η ανεργία βρίσκεται μόνο στο 5,5%!

Στην Ελλάδα, σήμερα, υπάρχει μια διάχυτη εντύπωση ότι οι Αμερικανοί κάνουν ιδιαίτερες προσπάθειες να πείσουν τους εταίρους μας να μας βοηθήσουν ουσιαστικά στον ανηφορικό μας δρόμο ώστε, κάποια στιγμή, να μπορέσει να αρχίσει μια σταδιακή οικονομική ανάπτυξη, που θα μας επαναφέρει στο σωστό δρόμο.

Οι Αμερικανοί είναι καλοί στα λόγια, αλλά έργα δεν βλέπω. Ο Ομπάμα θα μπορούσε να πείσει δυο με τρεις τεράστιες αμερικανικές εταιρείες να επενδύσουν στην Ελλάδα και να μας επιτρέψει να κάνουμε ανακήρυξη ΑΟΖ. Τώρα μετά τη συμφωνία με το Ιράν οι Αμερικανοί ετοιμάζονται να ξεκινήσουν επενδύσεις εκεί, ιδιαίτερα στον τομέα της ενέργειας μια και το Ιράν διαθέτει τα δεύτερα μεγαλύτερα  αποθέματα φυσικού αερίου στον κόσμο, αλλά δεν ενδιαφέρονται να επενδύσουν στο φυσικό αέριο της Ελλάδας. Κατά τ’ άλλα διακηρύσσουν ότι είναι φίλοι μας και μας υποστηρίζουν στην σχέση μας με την ΕΕ. Εμείς, βέβαια, έχουμε χορτάσει από λόγια.

 

http://mignatiou.com

Newsroom

Όλες οι ειδήσεις

Διαβάζονται τώρα