Αντώνης Παπουτσάκης

Απόψεις | 27.03.2016

Στήριξη θέλουν, όχι πίεση...

του Αντώνη Παπουτσάκη


Πρώτη επαφή με αγώνες κολύμβησης προαγωνιστικών κατηγοριών είχα την ευκαιρία να έχω προ ημερών. Λόγω κόρης, που έπαιρνε το βάπτισμα του πυρός. Διήμερο στο κολυμβητήριο Ηρακλείου με εκατοντάδες γονείς να κρέμονται σαν σταφύλια από τα κάγκελα για να δουν τα μονάκριβα τους σε δράση. 50μ., 100μ., 200μ. ελεύθερο, πρόσθιο, ύπτιο, Μ.Α., πεταλούδα. Ουφ. Ευτυχώς ο καιρός ήταν καλός και φάνηκε η... γύμνια της πισίνας μας από πλευράς κερκίδας. Η υπάρχουσα, σε παρόμοιους αγώνες δεν καλύπτει τις αυξημένες ανάγκες. Και από εκεί ακούγονται οι πρώτες φωνές-διαμαρτυρίες.

Και έρχονται οι διαπληκτισμοί!

“Κάτσε κάτω, δεν βλέπουμε”, φωνάζει ένας κύριος έχοντας μπροστά του ορισμένους γονείς με χρονόμετρο ανά χείρας. Μετράνε κι εκείνοι τους χρόνους των παιδιών τους. Δεν αρκούνται από την γραμματεία διότι... καθυστερεί (sic), ούτε “εμπιστεύονται” το φωτεινό ταμπλό. Βλέπετε επικεντρώνονται στους χρόνους και αμέσως μετά πατέρας ή μητέρα με το παιδί τους-αθλητή (τρια) συζητάνε για την σπουδαία κούρσα που έκανε αλλά δεν κατέρριψε το ρεκόρ ή δεν σημειώθηκε ο χρόνος που είχε τεθεί ως στόχος. Απέτυχε, δηλαδή το παιδί -αθλητής (τρια), ε! Τον στόχο μήπως τελικά τον βάζει ο γονέας (;), που θεωρεί ότι το άθλημα είναι δικό του κι όχι του παιδιού του;

Και ενώ οι γονείς συνεχίζουν να είναι όρθιοι γαντζωμένοι στα κάγκελα χωρίς να αφήνουν ούτε τους αθλητές-τριες από τις προκαθορισμένες θέσεις του να βλέπουν (κυρία πρόεδρε του ΕΑΚΗ πρέπει σύντομα να βρεθεί νέα μεγάλη κερκίδα) έξω από τον χώρο μια αθλήτρια κλαίει πιάνοντας το στομάχι της. Μιλάει με τον πατέρα της και σε λίγο μαθαίνουμε ότι “πονάει από το άγχος της επίδοσης”!, πριν καν πέσει στο νερό. Η λέξη “ διασκέδαση” δεν υπάρχει για εκείνη (και για πολλούς ακόμα).

Κανείς δεν της έχει πει ότι όταν κάποιος συμμετέχει σ’ένα άθλημα και το διασκεδάζει τότε φέρνει αποτέλεσμα. Όταν δεν υπάρχει πίεση η απόδοση (σε αυτές τις ερασιτεχνικές κατηγορίες ειδικά) μεγαλώνει.

“Εγώ, δεν πρόκειται να έχω τέτοιες απόψεις. Η συμμετοχή είναι το πιο σπουδαίο πράγμα” μονολογούσα και ορισμένοι που με κατάλαβαν συμφώνησαν μαζί μου. Ελάχιστοι, είναι αλήθεια. Στο διάλειμμα κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν συγκρίσεις. “Ο δικός μου δεν είναι τόσο γρήγορος όσο ο δικός σου αν και κολυμπάνε τα ίδια χρόνια και δεν χάνουν προπονήσεις” ακούω. Ίσως δεν γνωρίζουν ότι όλα τα παιδιά διαφέρουν μεταξύ τους και εσύ γίνεσαι δυστυχισμένος όταν επιμένεις ότι όλα τα δάχτυλα του χεριού σου είναι ίδια... Στην πισίνα το έχουμε δει αυτό πολλές φορές.

Αθλητής που έχανε προπονήσεις, που “βαριόταν”, που ήταν μέτριος μέχρι τα 12 έτη του μετά έγινε πανελληνιονίκης... Το γνωρίζετε; Γνωρίζετε ότι υπάρχουν ταλαντούχοι και εργατικοί αθλητές; Ότι σε διαφορετικούς ρυθμούς μεγαλώνουν-αποδίδουν τα παιδιά- αθλητές; Ότι ένας αγώνας είναι ένας αγώνας κι όχι θέμα ζωής ή θανάτου; Κι αν σήμερα δεν πάει κάποιος καλά, θα πάει αύριο. Ο αθλητής-τρια απολαμβάνει τον αγώνα όταν όλα γύρω απ’ αυτόν είναι υγιέστατα.

Είναι; Ρωτήστε τον προπονητή για όλα, αυτός ξέρει. Δεν χρειάζεται ανάκριση το παιδί-αθλητής. Ούτε το ίδιο να συζητά για τους χρόνους του ή τις θέσεις του χάνοντας μια παιδική συζήτηση με τους φίλου του-φίλες της την ώρα που στεγνώνουν τα μαλλιά τους στον προθάλαμο των αποδυτηρίων (παρεμπιπτόντως γιατί υπάρχουν μόνο δύο πρίζες;) ή κάνουν ντουζ. Οι γονείς το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να στηρίξουν τα παιδιά-αθλητές και εν προκειμένω ας περνάνε το μήνυμα ότι “είναι ωραίο να σε βλέπω να κολυμπάς, να το διασκεδάζεις, να συμμετέχεις στους αγώνες”. Και όλες αυτές τις σκέψεις μου (μεγαλοφώνως είναι αλήθεια) τις... διέκοψε ένας παλιός παράγοντας της κολύμβησης λέγοντας... “Έτσι ξεκινάνε όλοι στο χώρο”.

Λέτε;

Newsroom

Όλες οι ειδήσεις

Διαβάζονται τώρα