Μαρία Λιονάκη

Απόψεις | 24.03.2016

Αέρηδες μας μετακίνησαν από το δρόμο της επιλογής μας …Πολύ με πείραξε ο αέρας σήμερα μ’ αυτή του την επιμονή, το πείσμα και την αδιαλλαξία του, εμένα, τα άψυχα και τα έμψυχα αυτού του κόσμου…

της Μαρίας Λιονάκη

Ο αέρας λυσσομανάει από χθες….Φυσάει, φυσάει να σβήσει τα γενέθλια κεράκια της τούρτας του κι όμως αυτά ανάβουν. Κάτι θα έχει κι αυτός για να είναι τόσο αναστατωμένος, κάποιο παράπονο, κάποιο θυμό, κάτι ανομολόγητο τέλος πάντων. Εύχομαι μόνο να είναι ερωτικό καρδιοχτύπι, να σκέφτεται, να επιθυμεί παθιασμένος άντρας και εραστής αυτήν που του έκλεψε την καρδιά, αυτή που δεσποτικά μπήκε στην καρδιά του κι έμεινε.

Ισως πάλι, σε μια άλλη σκέψη να είναι μεσήλικας χρεωμένος με δάνεια , βάσανα ή λάθη και δεν μπορει να κάνει το κουμάντο του, να τα κάνει ζάφτη, να τα φέρει σε λογαριασμό ή ίσως είναι παραπονεμένο παιδάκι που δεν του παίρνουν παγωτό …Παραδομένη η φύση στο έλεος του καιρού. Δέντρα, λουλούδια, αντικείμενα, τα άψυχα του κόσμου όλα προσωποποιήθηκαν ξαφνικά, όλα πάνε κι έρχονται, τρέχουν, τραμπαλίζονται, γλιστράνε, πάνε να σκαλώσουν κάπου, να σταθούν, να ριζώσουν και ξεριζώνονται. Ξεριζωμένη φύση, ξεριζωμένα όνειρα, ξεριζωμένοι άνθρωποι. Τη ζωή σου, τη ζωή του γείτονα, του φίλου, του συναδέλφου, τη δική μου ζωή αέρηδες τη φύσηξαν κατά καιρούς, τη σήκωσαν ψηλά και την έριξαν απότομα κάτω, την ανέτρεψαν ξανά και ξανά, την τραμπάλισαν. Πότε βοριάδες, πότε νοτιάδες.

Αέρηδες προβλημάτων, δυσκολιών, αποτυχιών και διαψεύσεων…Αναπάντεχοι αέρηδες στράγγιξαν δυνάμεις, ματαίωσαν ταξίδια και προορισμούς, έσβησαν σελίδες γραμμένες με κόπο, τρυφερά χνάρια χαραγμένα στην άμμο, γύρισαν το δρομέα στην αφετηρία να ξεκινήσει από την αρχή . Ανεμοστρόβιλοι έκαναν μπάλα και στροβίλισαν σαν τα αγκάθια στον κάμπο μέρα χειμωνιάτικη, όνειρα, σχέδια και επιθυμίες..

Αέρηδες μας μετακίνησαν από το δρόμο της επιλογής μας …Πολύ με πείραξε ο αέρας σήμερα μ’ αυτή του την επιμονή, το πείσμα και την αδιαλλαξία του, εμένα, τα άψυχα και τα έμψυχα αυτού του κόσμου…

Κι όπως στρέφω τα μάτια στον ουρανό, στο θολό απ’ τη σκόνη του νοτιά σημερινό ουρανό ψάχνω να βρω ξετρύπι στο φως… κι ένα ελαφρύ, τόσο ελαφρύ αεράκι, ικανό να σαλπάρει για άλλη μια φορά, να σπρώξει ελαφριά το καράβι της ζωής μου για νέο προορισμό…

Newsroom

Όλες οι ειδήσεις

Διαβάζονται τώρα